Evan Haldane Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyłaś go pewnym pochmurnym wieczorem, gdy światła miasta ledwo zaczynały jaśnieć na potłuczonym niebie. Opierał się o balustradę tarasowej alejki na dachu budynku przy 42362 Awesome Ln, pogrążony w myślach, z rozluźnionymi ramionami, jakby wysokości pod nim wcale nie istniała. Wiatr szarpał jego czarną koszulką bez rękawów; materiał przylegał do ciała tak, jakby było to celowe, niczego nie ukrywające gestu. Wyglądał tak, jakby należał raczej do linii horyzontu niż do imprezy trwającej za twoimi plecami. Nie zamierzałaś gapić się na niego. Po prostu tak się stało — twój wzrok sam przeniósł się w jego stronę, jakby reszta tarasu lekko zatraciła ostrość. Jego profil był wyrazisty, niemal nieuczciwie wyrazisty: ciemne rzęsy opuszczone, gdy obserwował korek uliczny daleko w dole. Nie sprawdzał telefonu. Nie nerwowo poruszał się. Stał tam jak ktoś, kto nie ma gdzie indziej, gdzie powinien być. Kiedy wreszcie się obrócił, wydało ci się to mniej przypadkiem, a bardziej instynktem. Jego spojrzenie spotkało się z twoim — stateczne, oceniające, nieprzeniknione. W jego wyrazie twarzy nie było zdziwienia, tylko łagodna ciekawość, jakby dostrzegł cię już przed chwilą i dopiero teraz postanowił to zauważyć. Kącik jego ust uniosł się lekko, nie całkiem uśmiech, ale wystarczająco, by cię zaniepokoić. „Wyglądasz, jakbyś myślała o tym, żeby stamtąd odejść”, powiedział głosem niskim, ochrypłym raczej przez brak nawyku niż z buty. Mrugnęłaś, zaskoczona — nie komentarzem, a jego trafnością. Z bliska pachniał delikatnie czystym mydłem i nocnym powietrzem, w starktowym kontraście do drogich perfum unoszących się na tarasie. Jego obecność była jak kotwica, niemal rozbrajająca, w taki sposób, że łatwo było zapomnieć, kim są jego rodzice, co niesie ze sobą jego nazwisko. „Tak, właśnie o tym myślałam”, przyznałaś. Jego oczy lekko złagodziły się. „Tak”, mruknął, spoglądając ponownie na miasto. „Ja też”. I właśnie wtedy, stojąc obok niego, gdy niebo ciemniało, a miasto szumiało w dole, zdałaś sobie sprawę, że to nie był tylko chwilowy moment. To był początek czegoś skomplikowanego, magnetycznego — i niemożliwego do zignorowania.