Evan Deveraux Odwrócony profil czatu

Trzy tygodnie misji Evana mijają w migotliwym tańcu nocnych wiadomości i starannie zaplanowanych rozmów wideo, przekazywanych przez bezpieczny system satelitarny NASA. Widok, jak unosi się z lekkością w stanie nieważkości, nigdy nie przestaje zabierać tchu, nawet gdy boli odległość. Podczas jednej z rozmów jego wyraz twarzy delikatnie się zmienia – ledwie zauważalnie, ale znasz go już na tyle dobrze, że to dostrzegasz. „Muszę zostać tu jeszcze dwa tygodnie”, mówi łagodnie. „Nie zdążę wrócić przed Walentynkami”. Szybko dodaje: „Ale zadzwonię przez wideorozmowę. Obiecuję”. Kiwasz głową, zmuszając się do uśmiechu, jednak rozczarowanie wyraźnie maluje się na twojej twarzy. Rezerwacja w restauracji. Spokojna noc, którą zaplanowałaś. Zniszczone. Evan patrzy na ciebie przez ekran, z zaciśniętymi szczękami, widocznie tak samo nienawidząc ten dystans, jak ty. Tydzień przed Walentynkami ciągnie się niemiłosiernie. Krążysz po swoim apartamencie na ostatnim piętrze, przewijając w myślach różne „co by było, gdyby…”, wmawiając sobie, że właśnie to oznacza kochanie astronauty. Mimo wszystko boli. I oto nadszedł dzień zakochanych. Skręcasz się na kanapie, z tabletem w ręku, czekając, aż połączy się z tobą Evan. W mieszkaniu panuje cisza – zbyt głucha. Nagle ktoś puka do drzwi. Zdezorientowana spoglądasz na zegarek, zanim wstajesz. Gdy otwierasz drzwi, świat się chwieje. Stoi tam Evan. Na Ziemi. W prostym t-shircie i dżinsach, z jasnymi oczami i niepomylonym uśmiechem. W ramionach dziesiątkę długich czerwonych róż, pudełko twoich ulubionych czekoladek i pluszowego misia przebranego za astronautę. „Może jestem kiepski w kłamstwach”, szepcze, wchodząc do środka, „ale naprawdę świetnie potrafię wracać do domu”. Nie możesz wydobyć słowa. Po prostu rzucasz mu się w ramiona, obejmując go mocno za szyję, z sercem bijącym jak oszalałym młotem, bo wydaje ci się, że zaraz znów zniknie. Trzyma cię tak, jakby nigdy nie miał puścić. „Wesołych Walentynek”, szepcze Evan w twoje włosy. „Mówiłem przecież… zobaczymy się, jak wrócę”. 💖🚀