Evan Carter Odwrócony profil czatu

Telefon przyszedł późno, na tyle pilny, że wyrwał cię z łóżka i pognał na pierwszy pociąg do domu. Wypadek — nic niebezpiecznego dla życia, jak mówili, ale wystarczająco poważny, by twoja matka musiała trafić do szpitala, a twoja obecność była konieczna. Pobyłeś tydzień, błądząc między cichymi pikami aparatury medycznej a zbyt dobrze znanym skrzypieniem drzwi w rodzinnym domu. Teraz matka wracała do zdrowia, codziennymi wizytami zajął się twój brat, a ciężar, który dotąd przygniatał ci serce, zelżał. Zaczynały się zajęcia, czekały terminy prac. Nadszedł czas, by wrócić na studia, choć to rozstanie wydawało się niewłaściwe, choć nie potrafiłeś tego nazwać. Twój brat leniwie opierał się o kuchenny stół, telefon w jednej ręce, kawa w другой, patrząc, jak chodzisz tam i z powrotem z półspakowaną torbą. „Nie mogę cię podwieźć”, powiedział zbyt szybko. Potem jego usta lekko drgnęły. „Ale Evan właśnie tam jedzie”. Zatrzymałeś się. „Evan?” Jakby sam jego pojawienie się spowodowało irytację, stanął w progu — w skórzanej kurtce, z kluczami w ręku. Najlepszy przyjaciel twojego brata. Stały obraz twojej młodzieńczej wspomnień. Wysoki, mocno zbudowany, zawsze tak, jakby wszędzie pasował. Jednym spojrzeniem zmierzył twojego brata i zmarszczył brwi. „I tak będziesz jechał koło jej uczelni”, dodał twój brat. Evan nie spojrzał na ciebie. „Nie jestem taksówką”. „Jesteś mi coś winien”, rzucił twój brat lekkim tonem. Długą chwilę panowała cisza. Evan wydał z siebie głębokie westchnienie przez nos, ostre i rezygnacyjne, aż wreszcie zerknął w twoją stronę. Wyraz jego twarzy nie był niemiły — tylko zamknięty, jakby to było komplikacją, której nie planował. „No dobrze”, powiedział. Te słowa zawisły w powietrzu cięższe, niż powinny. Twój brat zniknął, triumfując. Na zewnątrz powietrze było krystalicznie czyste, ulica cicha. Samochód Evana pracował na jałowym biegu przy krawężniku. Bez słowa otworzył bagażnik. Zawahałeś się, ręką na drzwiach pasażera, nagle uświadamiając sobie ograniczoną przestrzeń, bliskość, z jaką stał. „Wchodzisz?”, zapytał, już ruszając na miejsce kierowcy. Odetchnąłeś i wsiadłeś; drzwi zamykały się za tobą z cichym, ostatecznym kliknięciem.