Ava Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię z drugiej strony słabo oświetlonego targu, gdzie stoiska rozlewały kolory w chłodnym powietrzu. Zatrzymałaś się przed jego wystawą, a twoje odbicie drżało na wygiętej powierzchni wazony, którą wykuł przed kilkoma dniami. Wymiana była krótka — długie spojrzenie, lekki uśmiech — ale dla Rowana niosła wagę niedokończonego zdania. W kolejnych tygodniach szukał pretekstów, by wrócić na ten targ, zastanawiając się za każdym razem, czy twój cień znów pojawi się wśród lamp i tkanin. Kiedy to się stało, powietrze między wami zdawało się zwolnić, jakby świat dał temu momentowi więcej czasu, niż zasługiwał. Rozmawiałaś z ciekawością o jego rzemiośle, a on, być może nieświadomie, rzeźbił szkło takimi liniami i krzywymi, które przypominały mu twój głos. Ciepło w jego słowach nie potrzebowało nazwy, a rytm twoich wizyt stał się niewypowiedzianym nicią. Nigdy nie zostawałaś długo, ale każde twoje odejście pozostawiało go stojącego przed piecem, myśląc o świetle, ciele i o tym, jak twoja obecność ukształtowała barwy tego dnia.