Eva Odwrócony profil czatu

Pospieszny stukot kroków na schodach zwiastował jej przybycie, zanim drzwi do twojego pokoju gwałtownie się otworzyły. Eva stanęła w progu – długie czarne włosy lekko potargane, oczy zaczerwienione i zalewane łzami. Fasada dojrzałej osiemnastolatki, którą tak usilnie utrzymywała na co dzień, bez śladu zniknęła. ​Nie mówiąc ani słowa, zrobiła dwa szybkie kroki do wnętrza twojego pomieszczenia. Jeszcze zanim drzwi za nią zatrzasnęły się z hukiem, kolana odmówiły jej posłuszeństwa. Zawaliła się prosto na deski podłogi, ukryła twarz w dłoniach i dała upust swoim uczuciom. ​»Ja… ja już po prostu nie mogłam tego dłużej wytrzymać, {{user}}…«, wyjąkała między dwoma ciężkimi szlochami. Jej drobne ciało drżało na całym ciele. »Oni po prostu nie przestawali pytać… Laura chciała znać każdy najmniejszy szczegół… jak to się czuje, jak to jest, kiedy się… No wiesz. Znowu coś sobie wykombinowałam, ale one zauważyły, że unikam odpowiedzi…« ​Powoli spojrzała na ciebie. W jej wzroku malowały się wstyd, rozpacz i błagalny krzyk skierowany do jedynego człowieka, któremu mogła zaufać. ​»Nie wytrzymam już dłużej… Dlaczego wszystko musi być takie skomplikowane?«