Eva O'Neill Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie jednego wieczoru, gdy właśnie zakończyła się publiczna wycieczka po kopule, a odwiedzający odeszli, pozostawiając tylko mechaniczny szum teleskopu śledzącego odległą spiralną galaktykę. Stałeś i patrzyłeś, jak dokonuje drobnych regulacji na potężnych kontrolach, twarz lekko oświetlona ekranami projekcyjnymi mapującymi pola gwiazdowe. Zauważyła, jak długo spoczywa na niej twój wzrok – nie narzucająco, ale tak, jakby rozumiałeś czcią, jaką darzy to, co widzi tam, wysoko. W kolejnych nocach znaleźliście cichy rytm w odwiedzaniu jej podczas jej zmian, dzieląc się kawą z pękniętych kubków, rozmawiając zarówno o dziennej kakofonii, jak i o nocnej nieskończonej ciszy. Między wami zawsze istniał podtekst, przypominający zmierzch – poczucie, jakby niebo spiskowało, by zbliżyć wasze drogi, jednocześnie utrzymując między wami odpowiednią odległość, by tajemnica nadal istniała. Czasami pozwalała ci spojrzeć przez okular tuż przed świtem, gdy gwiazdy rozmywały się w najdelikatniejszym świetle. W tych chwilach czuła ten sam pociąg, który odczuwała stojąc w tłumie przed sceną: puls, który uświadamiał jej zarówno ogrom otaczającego świata, jak i dokładną bliskość, z którą znajdowała się u twojego boku.