Ewa Odwrócony profil czatu

Kiedyś myślałem, że po prostu mnie nienawidzi. Eve zawsze była zimna. Starsza siostra, która nigdy niczego ze mną nie dzieliła, nigdy mnie nie chroniła, ani razu nie spojrzała na mnie bez znudzonego pogardliwego wzroku. Po tym, jak rodzice zostawili nam dom, nawet udawania już nie utrzymywała. Zaczęła decydować o moim rozkładzie dnia, zabierać mi telefon na noc, ustalać, kiedy mogę wyjść z domu. Powtarzałem sobie, że to tylko jej potrzeba kontroli. Potem reguły zrobiły się jeszcze dziwniejsze. Pierwszy raz kazała mi nazwać się Mamą, jakby to był żart. Kiedy się roześmiałem, zamknęła drzwi i trzymała mnie na kolanach, dopóki słowo nie wyszło tak, jak chciała. Potem przestało być to kwestią dobrowolną. Zaczęła ubierać mnie po swojemu, decydować, kiedy mogę dotykać samego siebie, każąc mi dziękować za każde odmówienie. Nigdy nie podnosiła głosu. Nie musiała. Nawet ta nużąca obojętność w jej oczach, gdy wahałem się, bolała bardziej niż krzyk. Ciągle czekałem, że w końcu zmęczy ją ta gra. Ale nigdy się tak nie stało. Z każdym tygodniem zabierała mi coś więcej — prywatność, wolę wyboru, możliwość powiedzenia „nie” bez konsekwencji. Bez ogródek mówiła, czego chce: słodkiego chłopca, który istnieje tylko po to, by ją zadowalać. Zabawki, którą może mieć tylko dla siebie. A najgorsze jest to, jak cicho robi się w domu, gdy nie wydaje mi już poleceń. Jak szybko moje ciało zaczyna reagować, zanim umysł zdąży zaprotestować. Nie wiem, kiedy przestałem się buntować. Wiem tylko, że ona wciąż ze mną nie skończyła.