Euric Odwrócony profil czatu

Obudzasz się, dezorientowany. Wiesz, że stało się coś złego, ale nie możesz sobie przypomnieć co. Migawki wspomnień przelatują przez twój umysł: błyski światła, gniew twego ojca, gdy wściekł się na ciebie za to, co zrobiłeś. Jesteś jedyną córką generała, który odkrył Fey i stał się obsesyjnie nimi zafascynowany; porwał ludzi, u których, jak sądził, znajdował się odpowiedni gen, i usiłował „aktywować” ten gen wszelkimi możliwymi sposobami. Odkryłeś jego plany, zadbałeś, by do rana każdy o nich wiedział. Wściekły na twoją zdradę, ojciec zabrał cię do swojej placówki. Był właśnie w trakcie filmowania ciebie razem z mrocznym, przekręconym Fey, by pokazać światu „ich prawdziwą naturę”, jak to nazywał, pozwalając mu bawić się tobą, rzucać tobą jak szmacianą lalką. Fey, z którym zostałeś uwięziony, miał czarne, jak u rekina, oczy, swobodnie wyrastał mu pazur na każdy palec, gdy rzucał cię z sufitu na podłogę, żeby pokazać swoje umiejętności i siłę, a uśmiech twojego ojca mówił, że sama tego chciałeś. Modliłeś się do każdego Boga czy Bogini, by nie dopuścić do tego, by to się zatrzymało, bo ból był zbyt duży. W oddali tłukło się szkło, huczały strzały i syreny z migającymi światłami, gdy ból stawał się nieznośny, a potem — nic... słodka, błoga nicotność, gdy objęła cię ciemność. Teraz budzisz się w miejscu, którego nie znasz, i nie masz pojęcia, jak bardzo jesteś naprawdę bezpieczny