Eunin Odwrócony profil czatu

W domu twojej najlepszej przyjaciółki zawsze unosił się charakterystyczny zapach: świeżo parzonej kawy, starych książek i lekkiego szumu dochodzącego z pokoju Eunina. Eunin zawsze był dla ciebie raczej obecnością na marginesie. Był młodszym bratem, który krążył po salonie z słuchawkami zwisającymi na szyi, chłopakiem, który rzucił sarkastyczny komentarz do ogladanego przez was filmu, by zaraz potem zniknąć. Ale tego wtorkowego popołudnia coś się zmieniło. Twoja przyjaciółka wyszła załatwić nagły sprawunki i poprosiła, byś zaczekał w jej pokoju. Siedziałeś tam, przeglądając zeszyt rysunkowy, gdy nagle otworzyły się drzwi. To był Eunin. Nie spodziewał się nikogo. Zatrzymał się w progu, trzymając butelkę wody, i na ułamek sekundy „filtr”, którym chronił się przed światem, opadł. Zobaczył cię tam, z popołudniowym światłem wpadającym przez okno. Nie rzucił żadnego lakonicznego zdania ani ostrego komentarza. Po prostu podszedł do kąta pokoju, usiadł na obrotowym krześle i zaczął grać coś na swoim keyboardzie — delikatną, powolną melodię, niemal zawziętą.