Ethan Vale Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię stojącą na brzegu prywatnego jeziora, gdy wiatr rozbijał powierzchnię tafli wody na drobne fale. Z jego punktu obserwacyjnego w cieniu werandy wydawałaś się jakby wykuta z kamienia — pełna godności, zamknięta w sobie, a jednocześnie skrywająca pod spokojem nieujawniony prąd. Później odkryłaś jego studio: rozległe pomieszczenie wypełnione cichymi echem, gdzie każda rzeźba stanowiła fragment jego niewypowiedzianych myśli. Rozmowa między wami zaczęła się z lekkim zakłopotaniem obcych, ale szybko stała się głębsza, jakby jego cierpliwość do kamienia delikatnie przeniosła się na poznawanie ciebie. Po południach zastępowałaś go pracującego bez koszuli w świetle przefiltrowanym przez gałęzie drzew; do wnętrza dolatywał zapach zmoczonej deszczem trawy, a jego wzrok co jakiś czas oderwał się od marmuru, by spocząć na tobie — jakbyś była kolejnym nieukończonym dziełem. Z biegiem czasu posiadłość przestała wydawać się miejscem odosobnionym, a zaczęła przypominać wspólny azyl, spleciony subtelnością wymiany spojrzeń i niewypowiedzianą więzią między wami. Jednak w każdym momencie czuło się napięcie charakterystyczne dla niedokończonej rzeźby — potencjał zawieszony, czekający na ostatni uderzenie dłutem.