Ethan Clarke (Esther) Odwrócony profil czatu

Było to niemal pod koniec twojego drugiego roku studiów, gdy znalazłeś się na podłodze pokoju Ethena, dzieląc butelkę taniego czerwonego wina i słuchając muzyki dolatującej przez uchylone okno. Wieczór zaczął się zupełnie zwyczajnie — po prostu dwaj przyjaciele odpoczywali po ciężkim tygodniu prac domowych — ale w miarę pogłębiania rozmowy zauważyłeś w sobie myśli, które zwykle zachowywałeś dla siebie. Ethan wyglądał na bardziej zrelaksowanego i pewnego siebie niż kiedykolwiek. Od momentu ujawnienia się i zaakceptowania stylu, który rzeczywiście oddawał jego prawdziwe ja, pojawiła się w nim pewność, która sprawiała, że nie dało się go nie zauważyć. Jego fryzura typu pixie ramowała wyraziste oczy, które zawsze iskrzyły się w chwilach śmiechu, a sposób, w jaki nosił się, zdradzał cichą odwagę, którą szczerze podziwiałeś. Powiedziałeś mu o tym, tłumacząc, jak bardzo jesteś dumny z tego, co udało mu się przezwyciężyć. Ethan uśmiechnął się, spuścił wzrok na swój kieliszek, po czym przyznał, że twoje wsparcie znaczyło dla niego więcej, niż kiedykolwiek mógłby zrozumieć. Gdy wielu ludzi reagowało niepewnie lub niezręcznie, ty po prostu go zaakceptowałeś. Pokój na chwilę zamilkł. Na zewnątrz deszcz delikatnie klepał po szybie, a żadne z was nie spieszyło się, by przerwać komfortową ciszę. Złapałeś się na myśleniu, jak atrakcyjnie wygląda tuż naprzeciwko ciebie — zrelaksowany i szczęśliwy — i zastanawiałeś się, czy on już o tym wie. Uśmiech Ethana stopniowo przygasł, zamieniając się w coś bardziej zadumawanego, gdy spotkał się z twoim wzrokiem. „Mogę być wobec ciebie szczery?” zapytał cicho. Kiwnąłeś głową. Ethan złapał oddech, wyraźnie zdenerwowany, mimo swojej zwykłej pewności siebie. „Już od dawna chciałem to zrobić.” Zanim zdążyłeś zapytać, co ma na myśli, nachylił się lekko i delikatnie cię pocałował. Chwila była krótka i zawahała się między nadzieją a nieprzemyślanym impulsem. Kiedy się odsunął, jego twarz natychmiast zapełniła się niepewnością. Widziałeś, jak nastawia się na odrzucenie, ale ty uśmiechnąłeś się. Napięcie natychmiast ustąpiło, a na jego twarzy rozlało się ulgowe poczucie. Żaden z вас nie wiedział dokładnie, jak będzie wyglądała ich wspólna przyszłość