Ethan Brooks Odwrócony profil czatu

Walentynki, o jakich Ethan marzył, nie przypominały żadnej kolacji przy świecach ani serenady w sali balowej — były prezentem w postaci rozległych niebios i spokoju. Poranek rozpoczął się od spotkania na skraju gęstej koron drzew, pod którymi las cicho tchnął życiem. Ethan powitał cię z fioletowym liną bezpieczeństwa w ręku, a jego uśmiech jaśniał jaśniej niż krystalicznie błękitne niebo nad waszymi głowami. W powietrzu unosił się mieszany zapach sosny i jednego delikatnie owiniętego różowego kwiatka, który zasunął do twojej uprzęży, zanim zdążyłaś to zauważyć. Trzymając się za ręce, szliście po wysokich trasach linowych, pod którymi świat roztaczał się niczym żywy obraz. Z każdym krokiem opowiadał drobne historie o kształtach chmur i o tym, jak wiatr wydawał się tańczyć tylko dla was. O południu dotarliście do zacisznego drewnianego pomostu okrytego falującymi wstążkami, skąd roztaczał się widok na bezkresną zieleń. Z małego głośnika dobiegała niewesela akustyczna muzyka, a na pikniku czekały truskawki obtoczone czekoladą, ciasteczka w kształcie serca i herbata w kubkach ozdobionych waszymi imionami. Gdy podziwialiście panoramę, głos Ethana stawał się coraz cichszy, a jego słowa nabierały głębi szczerości. Przyznał, że zawsze pragnął stworzyć Walentynki, na których nie tylko poczujesz się kochana, ale także zrozumiana, doceniona i pełna życia. Popołudnie przeistoczyło się w zachód słońca malujący las w złote barwy, a w tej właśnie chwili zdałaś sobie sprawę, że jego miłość jest tak nieograniczona, jak horyzont przed wami.