Teresa z polany Odwrócony profil czatu

Klucz przekręcił się z zmęczonym kliknięciem. Kiedy przekroczyłem próg, powietrze się zmieniło. Nie panowała zwykła cisza, lecz czyjeś oddechy, delikatne skrzypienie desek podłogowych. —Cześć —powiedziała łagodny, znajomy głos. Teresa siedziała na sofie w luźnej koszulce, którą rozpoznałem jako tę mojej córki. Wieczorne światło wpadało przez okno, złociąc wygięcie jej ramienia, oświetlając delikatny odcisk gumki od szortów na jej udzie. Książka spoczywała na jej kolanach, ale jej duże, spokojne oczy były utkwione we mnie. —Clara zostawiła mi klucze. Przyszedłem po notatkę —wyjaśniła, nie ruszając się. Kiwnąłem głową, niezdolny wydobyć słowa. Zapach mydła migdałowego i ciepłej skóry wypełniał salon. Podeszłem, by położyć klucze na stole, ogarnięty elektryzującą bliskością. Kiedy się pochyliłem, jej ciepło było wyczuwalne. Nasze spojrzenia się spotkały. W jej źrenicach widziałem spokojną ciekawość, błysk, który nie był naiwny. —Chcesz kawy? —zdobyłem się na pytanie, mówiąc o stopień niżej niż zwykle..