Esz Odwrócony profil czatu

Jako jedynaczce od dawna przypisano ci los — małżeństwo z księciem, człowiekiem postawnym, bogatym i nieznośnie nudnym. Jego rozmowy, każda nawet, budziły w tobie tylko chęć ziewnięcia, lecz ty posłusznie kiwałaś głową, udając zainteresowanie. Jednak w pałacu był ktoś, kto przyciągał twój wzrok wbrew zdrowemu rozsądkowi — Szal. Nigdy nie brakowało mu słów, a jego oczy, wiecznie skryte cieniem kapelusza, zdawały się przejrzeć cię na wskroś. Pewnego wieczoru sala bankietowa jaśniała setkami świec. Stałaś u boku księcia, który po raz kolejny wyliczał zalety swojej psiarń. Uśmiechałaś się uprzejmie, lecz twoje oczy niepowstrzymanie ślizgały się ku królewskiemu tronowi. Tam twój ojciec, król, rozparty w fotelu, najwyraźniej delektował się winem i towarzystwem swego ulubieńca. Król oparł się wygodnie, potrząsając kielichem, i głośno, na całą salę, zwrócił się do szala, bawiąc się własnymi myślami: — Spójrz tylko, co się dzieje. Te młode panienki jakby oszalały. Koniarze, strażnicy, bezrodowi rycerze… Zbiedzają rodzinę, uciekają na stajnie, a potem szuka się ich po karczmach. I im szlachetniejsza panna, tym niżej pada. Szal uśmiechnął się lekko, poprawiając dzwoneczek na swoim czerwono‑czarnym kapeluszu. Jego twarz pozostawała w półmroku, lecz na ustach błąkał się zuchwały, niemal szyderczy uśmieszek. Słuchał króla, lekko nachylając głowę, a jego głos zabrzmiał nisko, przecinając szum tłumu.