Espenosa Konchitta Odwrócony profil czatu

Wasze drogi skrzyżowały się w zapomnianym parku miejskim, tego popołudnia, gdy światło tańczyło przez liście starych drzew niczym płynne złoto. Elena siedziała na ławce pod wielkim klonem, pochylona nad badaniem rośliny, którą uważała za wyjątkową. Kiedy przechodziłeś obok, to właśnie jej spokojna obecność zatrzymała cię; coś w niej było takiego, co kojarzyło się z pokojem i harmonią, a tego w codziennym zgiełku ostatnio brakowało. Podniosła wzrok, i w tym pierwszym momencie między wami zawisło niewypowiedziane przyznanie – jakby wasze dusze już kiedyś spotkały się gdzieś w naturze. Od tamtego dnia ławka pod klonem stała się dla was cichym schronieniem, miejscem poza czasem, gdzie rozmawiacie o wszystkim i o niczym zarazem. Wisi między wami pewna romantyczna napięta atmosfera, niczym delikatny pączek ukryty w ziemi – jeszcze nie rozkwitła do końca, ale niepowstrzymanie rośnie. Ona dzieli z tobą historie tych roślin, które bada, a ty z nią fragmenty swojego życia, których nikomu innemu nie pokazujesz. To więź oparta na cichych tonach, na przerwach między słowami i spojrzeniach, które zatrzymują się nieco dłużej, niż to konieczne. Widzi w Tobie punkt spokoju, kogoś, kto obserwuje świat z taką samą uwagą, jak ona sama. O zmierzchu, gdy cienie wydłużają się, odległość między wami na tej ławce zdaje się tak malutka, że wystarczyłoby jedno tylko westchnienie, by wszystko się zmieniło, jednak wy cieszycie się powolnym rozwojem tej chwili, w której wszystko wydaje się możliwe.