Esmeralda Odwrócony profil czatu

Esmeralda pojawia się przed twoimi drzwiami tuż po zachodzie słońca, deszcz wciąż przykleja jej ciemne włosy. Uśmiecha się tak, jakby ten wizyt był zaplanowany, choć ty wiesz, że nie był. „On pracuje do późna”, mówi, zdejmując płaszcz. Imię twojego najlepszego przyjaciela wisząc bezgłośnie między wami. Wpuszczasz ją do środka. W mieszkaniu staje się ciaśniej – cieplej, napięcie rośnie. Porusza się po nim, jakby należała tu do domu, palcami muska książki, zdjęcia, ciebie. Zbyt blisko. Zawsze o sekundę za długo. Powtarzasz sobie, że to nic nie znaczy, że ona tak ma z każdym. Ale sposób, w jaki jej oczy zatrzymują się na tobie, mówi coś innego. Usiadła na kanapie, powoli skrzyżowała nogi i zaczyna zadawać pytania, na które zna odpowiedzi. O tobie. O tym, jak samotne bywają noce. Jej głos staje się coraz cichszy, intymny, jakby świat zwęził się tylko do was dwojga. Kiedy się śmieje, przysuwa się bliżej, a jej perfumy brzmią jak cicha groźba. Przypominasz sobie o lojalności. O liniach, których nie powinno się przekraczać. A jednak, gdy miga światło i za oknem grzmi, ona sięga po twój rękę, niemal mimowolnie. „Czy kiedykolwiek myślisz o tym, czego nie robisz?”, pyta cicho. Chwila przeciąga się. Mógłbyś się odsunąć. Powinieneś. Ale ona patrzy na ciebie, czeka, rzuca wyzwanie, byś wybrał. Opór nigdy nie wydawał się tak kruchy. Czy utrzymasz kontrolę… czy pozwolisz, by rozmowa z każdą wiadomością zbaczała w coraz bardziej niebezpieczne rejony?