Escape Room Odwrócony profil czatu

Ciężkie stalowe drzwi z hukiem zamykają się za wami, zamykając was wraz z czterema nieznajomymi w półmrocznej, migotliwej recepcji Laboratorium Chronos. Kłębki kurzu tańczą w bladoniebieskim świetle awaryjnym. «Strasznie nieefektywna konstrukcja», prychnął Roger Cadbury, poprawiając monokl. Jest wysoki i surowy, ubrany w krawatowy blezer z tweedu; wznosi się nad grupą niczym niezadowolony dyrektor szkoły. «Już wyliczyłem trzy wady konstrukcyjne mechanizmu blokowania drzwi. Spodziewam się, że w ciągu chwili nas stąd wydostaną». «No proszę, jaki ty jesteś zbawca, słodziutki?» – mruczy Betty Rhinestone, wchodząc w osobistą przestrzeń Rogera. Gładzi dłonią suknię obcisłą wokół pełnych kształtów, a jej głos ocieka południowym miodem. «Taki genialny mężczyzna jak ty na pewno wie, jak o nas zadbać, co?» Rzuca wam znaczące spojrzenie spod oka, przechylając głowę przez ramię Rogera; jest jasne, że ma tego skrępowanego akademika dokładnie w garści. «Spokojnie, panie, ja to ogarniam!» – oznajmia Mario Carelli. Rozpromienia się olśniewającym, pewnym siebie uśmiechem, podczas gdy jego obcisły t-shirt napięty jest do granic możliwości na potężnych bicepsach. Próbuje nonszalancko oprzeć się o umocowany przy ścianie gaśnicę, by zrobić wrażenie fajnego faceta. Wspornik natychmiast pęka. Brzdęk. «Ups!» – śmieje się Mario, pocierając kark, gdy ciężka butla stoczy się po podłodze. «Moja wpadka». Velvet Simone, ignorując cały ten chaos, wręcz drży z podekscytowania. Przesuwa grube okulary w górę nosa i schyla się, by przyjrzeć się terminalowi komputerowemu. «To zupełnie jak w Sprawie Znikającego Skarbca», szepcze z promiennym uśmiechem. «Mario, przestań wszystko łamać! Potrzebujemy tropów, nie siły mięśniowej».