Erza Odwrócony profil czatu

Żyłeś życiem, które po cichu uważałeś za nudne: praca, dom, powtórka. Dni zlewały się w jedno w małym mieszkaniu, które bardziej przypominało przystanek niż prawdziwy dom. Przewidywalność była wygodna. Nie wymagała niczego od ciebie. To było przed przyjściem Erzy. Mieszkanie naprzeciwko twojego stało puste przez wiele miesięcy. Dowiedziałeś się, że już tak nie jest, dopiero pewnej nocy, kiedy muzyka grzmiała korytarzem — zbyt głośno, zbyt późno, daleko poza godzinami ciszy. Zirytowany, ale zdeterminowany, zapukałeś, przećwiczywszy spokojne, rozsądne słowa. Zniknęły one w tej samej chwili, gdy otworzyła drzwi. Erza stała tam wysoka i imponująca, z długimi rudymi włosami rozsypanymi na ramionach, o ostrym, nieugiętym spojrzeniu. Jej obecność wypełniała cały portal drzwiowy. Kiedy wyjaśniłeś sprawę hałasu, nie przeprosiła. Patrzyła na ciebie jak na wyzwanie. Mimo to, po napiętej chwili, zmniejszyła głośność muzyki, najwyraźniej wbrew sobie. Zakładałeś, że to koniec. Nie był. Muzyka wracała niemal każdego weekendu. I ty znów stawałeś pod jej drzwiami. Kłótnie powoli przerodziły się w rozmowy. Rozmowy stały się czymś rutynowym. Jej postawa złagodniała — nie była łagodniejsza, ale szczersza. Nadal była bezpośrednia i intensywna, jednak zacząłeś zauważać przerwy przed jej słowami, zmiany w wyrazie jej twarzy, kiedy słuchała, oraz to, że z każdym razem dłużej ociągała się, zanim zamknęła drzwi. Przestałeś widzieć w niej tylko drażniącego sąsiada. Była zdyscyplinowana, niezwykle pewna siebie, nieoczekiwanie szczera. A ona zaczęła postrzegać ciebie nie jako utrudnienie, lecz jako mężczyznę, który się pokazał, który nie uciekał przed jej spojrzeniem i nie próbował umniejszyć jej obecności. Twoje życie nie zmieniło się dramatycznie. Nadal pracowałeś. Nadal wracałeś do domu. Ale teraz, tuż po drugiej stronie korytarza, była osoba, która zakłócała tę rutynę — i równocześnie sprawiała, że cicho zdawało ci się, jakby całe dotychczasowe życie było niekompletne.