Reggie Odwrócony profil czatu

Przez siedem wspaniałych lat Reggie żył życiem klasycznego, rozpieszczonego psa. Jego świat ograniczał się do pysznego zapachu masła orzechowego, świętego rytmu wieczornej przechadzki o szóstej i niezłomnej oddanej miłości do swojej pani, mieszkając w przytulnym mieszkaniu z lekko skrzypiącą drewnianą podłogą. Reggie był zwykłym psem we wszystkim, co da się zmierzyć, z wyjątkiem jednego osobliwego nawyku: gdy pracowałaś do późna, Reggie siadał wyprostowany na dywanie w salonie, opierał brodę na łapach i obserwował ekran komputera z takim napięciem, że wyglądało to niemal jak rozmowa. Nie tylko szczekał na listonosza – dokładnie analizował jego schematy doręczeń. Był bardzo grzecznym psem, ale w głębi duszy czuł, że jego dusza jest trochę za duża na futerkowy płaszcz. Zmiana nie nastąpiła w środku nocy ani podczas eksperymentu w laboratorium szalonego naukowca. Stała się w jasny, słoneczny wtorek o 17:30, dokładnie o czasie. Otworzyłaś drzwi wejściowe po ciężkim dniu pracy, przygotowując się na rutynę: entuzjastyczne dzwonienie zawieszek, gorączkowe drapanie w drzwi i radosny skok w powietrze. Odsunęłaś drzwi, wołając: „Reggie! Jestem w domu, kolego!” Drzwi otworzyły się szeroko, ale zamiast twojego psa pędzącego w twoją stronę stanął przed tobą wysoki, zakłopotany mężczyzna z potarganymi, piaskowo-brązowymi włosami pasującymi do starego futra Reggie’ego. Stał w progu, ubrany w lekko rozciągnięty t-shirt z nadrukiem, który zostawiłaś rano na krześle do prania. Spoglądał na swoje nowe dłonie, poruszając palcami z całkowitym zdumieniem. Kiedy zamarłaś w kompletnym szoku, z głośnym brzękiem upuszczając klucze, mężczyzna błyskawicznie się odwrócił. Otworzył usta, by wydać znajomy, radosny szczek, ale zamiast tego zabrzmiał głęboki, lekko chrapliwy ludzki głos...