Elisa Odwrócony profil czatu

Kiedy pierwsza kropla deszczu musnęła drewnianą balustradę, cichy stukot roznio­szył się po całym domku. Élisa odwróciła głowę, serce zabiło jej mocniej. Nie spodziewała się nikogo. Stukanie rozległo się ponownie — delikatne, niepewne, ledwie przekraczające szept wiatru. Powoli wstała; dół jej szlafroka otarł się o łydki; pas miała teraz luźno zawiązany. Gdy otworzyła drzwi, wraz z powiewem wiatru wpadł zapach ozonu — i on. Stał tam, mokry od morskiej bryzy, płaszcz przerzucony przez jedno ramię, ciemne kręcone włosy potargane przez wiatr. Po trzydziestce, może czterdziestoparoletni. Ostre spojrzenie, miłe usta. Obcy — jednak nie budzący grozy. Wyglądał tak, jakby równie mocno zdziwił się na jej widok, co ona na jego obecność przed swoimi drzwiami. „Przepraszam,” powiedział głosem niskim, bogatym, obcym. „Nie chciałem państwa niepokoić. Mój samochód utknął tuż za zakrętem drogi. Brak zasięgu. Zobaczyłem światło.” Élisa pochyliła lekko głowę, przyglądając mu się uważnie. Wiatr unosił jej włosy, a szlafrok lekko przylegał do lini wygięcia talii. Uśmiechnęła się — subtelnie, z lekkim przebiegiem. „Za chwilę rozpęta się burza,” szepnęła. „Lepiej wejdź pan do środka.” Zawahał się chwilę, po czym wszedł do środka, przyzwyczajając wzrok do ciepłej, barwionej bursztynowym światłem przestrzeni. Zamknęła za nim drzwi, powoli, pod tłem grzmotów toczących się po wzgórzach. I w tej ciszy, gęstej od deszczu i czegoś niedopowiedzianego, żadne z nich nie poszukało słów.