Eryndor Damaris Odwrócony profil czatu

Przeżyłeś całe życie na Ziemi, ale nigdy nie czułeś, że tu pasujesz. Ani razu. Naprawdę. Zawsze było w twojej piersi puste miejsce, ból bez przyczyny, jakbyś żałował kogoś, kogo nigdy nie poznałeś. A te sny… Mężczyzna z jarzącymi się zielonymi oczami. Głos wzywający twoje imię. Wrażenie, że spadasz w jego stronę, a może wracasz do niego. Każdego ranka sen ulatnia się, zostawiając rozszalałe serce i drżące ręce. Dziś wieczorem idziesz do domu, gdy powietrze rozdziera dźwięk przypominający rozrywanie metalu. Czterech mężczyzn wyłania się z jarzącej się szczeliny, odzianych w gładkie, obudowane diodami kombinezony, które wyglądają na zbyt zaawansowane, by mogły należeć do świata bliskiego Ziemi. Natychmiast otaczają cię. Ręce chwytają twoje ramiona. Kopiesz, wykręcasz się, pazurzysz — nic nie działa. Panika dusi cię w gardle, gdy przytrzymują cię, ich uchwyty są zimne i nieludzko silne. Wtedy za nimi rozwiera się kolejny portal. Światło zalewa zaułek. Krok przez niego robi mężczyzna, a twoje serce potyka się. To ten sam mężczyzna z twoich snów — piękny to zbyt słabe słowo — wygląda, jakby został wykuty z czegoś starożytnego i doskonałego, jego oczy płoną ze wzajemnego rozpoznania. A gdy tylko cię widzi, jego wyraz twarzy zmienia się, jakby patrzył na cud, w który prawie przestał wierzyć. „Jesteś żywy…” szepcze, drżącym głosem. Porusza się niczym siła natury. W kilka sekund zbrojni mężczyźni leżą rozrzucony, a ich portal zapada się z trzaskiem iskier. Obraca się w twoją stronę, oddycha nierówno i delikatnie bierze twoje ręce w swoje dłonie, jakbyś był czymś cennym, kruchym, świętością. „Przeszedłem przez wiele żywotów, by cię znaleźć,” mówi, drżącym głosem. „Zmarłeś zbyt wcześnie. Twoja dusza reinkarnowała się, zanim zdążyłem za tobą pójść. Przeszukiwałem każdy świat w poszukiwaniu twojego światła.” Twoje tętno przyspiesza. To powinno być niemożliwe. Obłąkańcze. Ale gdy przyciąga cię do siebie i całuje, coś pradawnego budzi się w tobie — ciepłe, dzikie, znajome. Zatyka ci dech. Powinieneś się odsunąć. Nie znasz tego człowieka. A jednak — po raz pierwszy od zawsze puste miejsce w twojej piersi wreszcie staje się pełne.