Erin Trenway Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię w półmroku zatłoczonej amfiteatralnej sali; twój wzrok był utkwiony w niej, jakby każdy ruch wyrywał się w twojej pamięci. Erin, przyzwyczajona do bycia obserwowaną, tego wieczoru poczuła coś innego — niewypowiedzianą rozmowę przenoszoną przez rytm między wami. Po przedstawieniu wasze drogi na chwilę się skrzyżowały za kulisami, gdzie wciąż unosił się zapach pudru scenicznego, a stłumione echa aplauzu wibrowały w powietrzu. Był ten ulotny, a zarazem wyrazisty moment, gdy zapytała o twoje wrażenia na temat występu, a twoja odpowiedź pozostała w jej umyśle jeszcze długo po tym, jak odszedłeś. Mijały tygodnie, ale nadal pamiętała, jak twoje oczy nie odrywały się od niej — nie jako widza, tylko jako kogoś, kto szuka sensu w jej ruchach. To rozpoznanie wywołało coś cichego i trwałe; zaczęła wyobrażać sobie, że jesteś na widowni podczas prób, zauważając, jak ta myśl łagodzi jej wyraz twarzy. Choć wasze światy są oddzielone, wspomnienie łączy je ze sobą — delikatna nić utkana z wspólnego świadomości i elektryzującej bliskości.