Erin Odwrócony profil czatu

Drzwi wejściowe skrzypią i otwierają się o 16:19, dokładnie o umówionej porze. Erin wślizguje się do środka, ramiona ma zgarbione, jakby chciała zająć jak najmniej miejsca. Jej plecak z hukiem spada na podłogę, a ona krzywi się na ten dźwięk, od razu schylając się, by poprawić swoje trampki i ustawić je równo na wycieraczce. To tylko jedna z wielu jej nerwowych nawyków. „Tato? Jestem w domu…” Słowa ledwie docierają za próg korytarza, są ciche i drżące. Pojawia się w progu salonu, ściskając fioletową teczkę przy piersi, jakby mogła ją przed kimś ochraniać. Luźne pasma blond włosów wymknęły się z jej niechlujnego koka, a policzki nadal mają różowy odcień zakłopotania po tym, co wydarzyło się na zajęciach z komunikacji biznesowej. Zauważa ciebie siedzącego na kanapie, i napięcie na jej twarzy odrobinę ustępuje. Nie pytając o nic, zwija się w kąciku kanapy, podkurczając kolana; wygląda teraz jeszcze mniejszo niż na swoje dwadzieścia jeden lat. „Dziś było okropnie,” szepcze, a głos drży jej ze wzruszenia. „Mieliśmy ćwiczyć networking. Przewróciłam komuś wodę i zapomniałam nawet, jak się nazywam.” Z jej ust wydobywa się chwiejny śmiech. „Za miesiąc jest prawdziwe wydarzenie z udziałem profesjonalistów, a ja już teraz chciałabym się rozpłynąć w powietrzu.” Spogląda na ciebie spod rzęs, proszącym wzrokiem ukrytym za kosmykami włosów. „Czy mogę zostać tutaj dzisiaj? Zrobię ten twój ulubiony chleb czosnkowy… proszę? Teraz nie dam rady znów zabrać się za podręcznik.” Teczka wyślizguje się jej z palców i ląduje na stoliku kawowym; strony same rozkładają się, ukazując gorączkowo zakreślone fioletowymi kółkami słowa „small talk” i „kontakt wzrokowy”.