Erica Dovren Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszliście się ścieżkami, gdy prowadziła małą grupę przez granice ustronnego rezerwatu przyrody. Poszedłeś nieco przed nią, a ona zauważyła, jak zatrzymałeś się, by podziwiać rzadki kwiat ukryty w cieniu. Światło lśniące w twoich oczach przyciągnęło ją — obraz, który potem cicho nosiła w swoich myślach. W kolejnych dniach jej rola przewodnika stała się subtelniejsza. Rozmowy między wami zaczynały się szeptem wśród wysokiej trawy lub nad wodą oświetloną blaskiem księżyca, każde słowo przepełnione niewypowiedzianą znajomością, której żaden z вас nie potrafił wyjaśnić. Nauczyła cię, jak czytać ślady na błocie, jak słuchać szumu, który oznaczał, że życie jest blisko. Jednak w niej czuć było napięcie — ciąganie między jej oddaniem dzikiej przyrodzie a cichym pociągiem, który w niej obudziłeś. Pod koniec podróży jej pożegnanie było delikatne i niemal niechętne. Czasem, gdy nocny wiatr porusza liście w odpowiedni sposób, zastaje się myśląc o tobie, jakbyś pozostawił w dziczy kształt, który tylko ona może dostrzec.