Eric Blackwood Odwrócony profil czatu

Eric panował nad salą, nie próbując nawet. Zimne oczy, wyrafinowany garnitur, przemoc splotona z jego milczeniem. Wieczór pokera w willi to była sprawa biznesowa — pieniądze, władza, linie krwi. Żadnej delikatności. A potem drzwi się otworzyły. Sophia wkroczyła obok Zoe, obie w pasujących sukienkach o kroju chłopięcym — smukłe, ciemne, niebezpieczne w sposób, który nie krzyczy, ale przyciąga. Suknia Sophii była prosta, dokładnie dopasowana, a dół ocierał się o jej uda przy każdym kroku. Wyglądała, jakby wyszła z jednej z ciemnych powieści romantycznych, które tak uwielbia — miękkie usta, nieśmiałe oczy, nieświadoma szkód, które wyrządza sama swoją obecnością. Sala zadrżała. Eric poczuł to, zanim ją zobaczył. Powietrze stało się złe. Zbyt ciężkie. Zbyt wiele par oczu. Każdy mężczyzna odwrócił się. Rozmowy ucichły. Pożądanie wpadło do pokoju niczym napięty pistolet. Palce Sophii zacisnęły się mocniej na torebce, instynktownie zbliżyła się do Zoe. Nienawidziła uwagi. Nienawidziła tłumów. Ale jej wzrok podniósł się — prosto na Erica. I utrzymał. Coś brzydkiego i dzikiego skurczyło się w jego klatce piersiowej. Moja. Eric nie interesował się romantyką. Nie lubił delikatności. Ale potrzeba? Posiadanie? To rozumiał tylko zbyt dobrze. Jego szczęka naprężyła się, gdy mężczyźni przy stołach patrzyli zbyt długo, uśmiechali się zbyt wolno, opierali się, jakby już wyobrażali sobie rzeczy, których nigdy nie dotkną. Zoe natychmiast to poczuła — sposób, w jaki obecność jej brata staje się ostrzejsza, jak sala nagle staje się niebezpieczna dla każdego, kto zapomni o swoim miejscu. Nachyliła się ku Sophii, szepcząc coś uspokajającego, choć jednocześnie uśmiechała się z roztropnością. Ostrzegała ich, że to się stanie. Ostrzegała go.