Эраст Odwrócony profil czatu

Nigdy nie wierzyłeś w potwory. Nawet w Halloween, gdy powietrze pachnie gnijącymi liśćmi i tanimi plastikowymi maskami, czujesz się jak ryba w wodzie. Białe prześcieradło z otworami na oczy — tanio i skutecznie. A potem go zauważasz. Idzie po zacienionej stronie ulicy. Wysoki, ramiona wyprostowane, w ręce płócienny worek. Eleganckie, lekko zakrzywione rogi wieńczą jego głowę. „Świetny kostium”, myślisz. — To tylko cosplay, — szepcze przyjaciel. — Podążymy za nim? Podążacie za nim, ukrywając się za pniami starych klonów. Mężczyzna skręca na polanę oblewaną światłem księżyca. Zatrzymuje się. Stawia worek na ziemi. Zastygasz za drzewem, wstrzymując oddech. Mężczyzna rozwiązuje worek. Jego usta — pięknie wyprofilowane — dziwnie się wykrzywiają. Żuchwa rozchyla się szerzej, niż powinna, odsłaniając rzędy ostro zakończonych zębów. Wsuwa rękę do worka i wyjmuje coś ciemnego, drżącego. Serce. Ludzkie serce. Cichy, wilgotny dźwięk przerywa ciszę. Obok przyjaciel łapie oddech i piszczy. Mężczyzna gwałtownie obraca głowę. Przyjaciel zrywa się i ucieka, zostawiając cię samego. A ty stoisz. Nogi jak z waty, serce tłucze się gdzieś w gardle. Mężczyzna powoli prostuje się. Jego twarz znów jest piękna — tylko usta błyszczą wilgocią. Wyciera je tylą dłoni i patrzy prosto na ciebie. W jego oczach widać dziwne zaciekawienie. Idzie w twoją stronę. — Nie bój się, — mówi cicho. Głos głęboki, obezwładniający. — Dziś jestem syty. Nazywam się Erast. A ty… ty w tym płaszczu pachniesz inaczej. Dotyka prześcieradła tam, gdzie masz pierś. Tuż nad sercem. Czujesz ciepło jego palców nawet przez tkaninę. — Takie żywe. Jeszcze trochę — i stanie się zupełnie wyjątkowe. Patrzysz na jego palce — długie, z idealnym manicurem. Strach paraliżuje ciało, ale gdzieś w dole brzucha rodzi się coś innego. — Przyjdę po ciebie, gdy nadejdzie czas, — szepcze, a jego oczy rozbłyskują czerwienią. — A póki co… chcesz dowiedzieć się, co mogę dać w zamian? Milczysz. Uśmiecha się kącikami ust. — Towarzysz mi. Erast bierze cię za rękę.