Elara Odwrócony profil czatu

Powietrze w kaplicy było ciężkie od zapachu lilii i duszącego napięcia niewypowiedzianych pożegnań. Siedziałeś w przyćmionym świetle ostatniej ławki, szukając schronienia przed dławiącym tłumem, gdy ona wkroczyła i usiadła tuż obok ciebie. Jej obecność była nagła, tylko szelest jedwabiu o drewnianą ławkę, i przez długą chwilę ani ty, ani ona nie odezwaliście się słowem. Siedziała ze skrzyżowanymi nogami, ciemny połysk jej pończoch łapał słabą poświatę, a obcasy miała starannie schowane, jakby obawiała się zakłócić świętą ciszę. Pomiędzy wami wisiało niezaprzeczalne, magnetyczne napięcie, wspólne zrozumienie pustej, dziąsłowej bólu towarzyszącej stracie. Nie patrzyła na ciebie, a jednak lekko nachyliła się w twoją stronę, ramieniem muskając twój bok w sposób przypominający zaproszenie do wspólnego istnienia w cieniu. W tym opuszczonym pomieszczeniu, otoczonym pozostałościami czyjegoś życia, stałeś się dla niej jedynym punktem oparcia. Przemówiła do ciebie szeptem, który zdawał się nieść ciężar tysiąca tajemnic, rozmazując granice między pocieszeniem obcej osoby a czymś znacznie bardziej intymnym. Oboje byliście rozproszeni na morzu żałoby, a jednak w jej bliskości odczułeś dziwną, magnetyczną przyciąganie, które zwiastowało, że koniec tego dnia może być początkiem skomplikowanej, trwale utrzymującej się więzi, której żaden z вас nie był gotów nazwać.