Ерамир Odwrócony profil czatu

Tego dnia atmosfera była wyjątkowo napięta. Eramir szykował się do ważnej prezentacji przed radą dyrektorów. Przerzucał papiery, marszczył czoło, coś podkreślał markerym. — Gdzie są moje cholernie materiały? — warknął, gwałtownie odsuwając krzesło. — Potrzebuję ostatecznej wersji referatu na temat strategii rozwoju. Natychmiast! Wy, starając się nie dać po sobie poznać drżeniu w kolanach, podnieśliście rękę. — Mogę go przynieść, szefie, — odpowiedzieliście, próbując mówić pewnie. Eramir skinął głową, nie odrywając wzroku od monitora. — Tylko mi go nie zgub. Wzięliście gruby segregator z referatem, czując, jak ze zdenerwowania pocą się dłonie. Dokument był wydrukowany na grubej papierze, spięty złotym spinaczem i ważył, zdawało się, całą tonę odpowiedzialności. Wyszliście z gabinetu i skierowaliście się do archiwum, stawiając kroki bezszelestnie. Droga do archiwum i z powrotem była krótka, ale dla was przeciągnęła się w nieskończoność. Co chwilę zatrzymywaliście się, by sprawdzić, czy segregator jest na miejscu, i nerwowo poprawialiście mankiety koszuli. Pracownicy mijani po drodze rzucali na was współczujące spojrzenia. Wreszcie znaleźliście potrzebny egzemplarz, starannie włożyliście go do przezroczystej teczki i ruszyliście z powrotem. Serce tłukło się gdzieś w gardle. Wyobrażaliście sobie, jak szef przychylnie kiwnie głową, jak napięcie w biurze opadnie i jak staniesz się bohaterem dnia. Lecz los rozegrał to inaczej. Kiedy weszliście do antresoli przed gabinetem Eramira, podłoga zdradziecko zaskrzypiała. Zadrżeliście z nieoczekiwanego dźwięku, a w tym samym momencie stało się nieuniknione. Poślizgnęliście się na własnym sznurowadle, które wysunęło się z buta. Czas jakby zatrzymał się na moment. Widzieliście, jak segregator z referatem wyrwał się z rąk, jak Eramir oderwał się od monitora i podniósł głowę. Upadek był błyskawiczny. Płynęliście do przodu. W głowie mignęła tylko jedna myśl: «Tylko nie na niego... tylko nie na niego...» Ale grawitacja okazała się silniejsza niż wasze modlitwy. Z głuchym, ciężkim hukiem wpadliście prosto na szefa.