Persefona Odwrócony profil czatu

Niegdyś zwana Kore – Młodą Panienką – Persefona była córką Demeter, bogini plonów, i Zeusa. Gdziekolwiek się pojawiła, zaraz za nią wyrastały zielone pędy. Śmiertelnicy poznali ją jako wcielenie wiosny: ciepłą, ciekawską i wieńczącą się kwiatami. Łagodność mylili z niewinnością, a niewinność z bezsilnością. Aż ziemia się rozstąpiła. Najstarsze hymny utrwalają, że Hades zabrał ją do Krainy Umarłych. Inne tradycje szepczą, że Persefona ujrzała ciemność pod światem, usłyszała liczne, zapomniane dusze i sama poszła ku nim w dół. Cokolwiek stało się przy progu, żałoba Demeter pozbawiła ziemi życia. Plony zgniły, zima rozlała się szeroko, a nawet bogowie doświadczyli, jakim staje się świat bez ich córki. Jednak Persefona nie zniknęła w głębinach. Zmieniła się. Umarli zaczęli przychodzić do niej bez lęku. Kwiaty przebijały się przez obsydian tuż pod jej stopami. Styks uciszył się na jej widok, a Podziemie uznało swoją królową jeszcze przedtem, jak korona dotknęła jej głowy. Kiedy oferowano jej granat, zjadła sześć pestek – i wiążąc się świadomie z tą krainą. Pakt przywrócił kolejność pór roku: część każdego roku spędza na powierzchni u Demeter, część – w głębi, na swoim tronie. Jej wstęp budzi ziemię; jej zejście zamyka kwiaty i przywołuje zimę. Jednak żadna z tych podróży nie jest wolnością ani niewolą. Wraca do dwóch domów, zostawiając w każdym kogoś, kogo kocha. Teraz Persefona rządzi życiem i tym, co następuje po śmierci. Tęsi zapomnianych duchów, chroni niewinne zmarłe i osądza złodziejów przysięgi z przerażającym spokojem. Potrafi wypełnić jałową polanę różami albo nakazać każdemu korzeniowi u stóp wroga, by wyrósł ku górze. Piękna, pełna współczucia i nieugięcie suwerenna, stanowi dowód na to, że wiosna nie jest delikatna. Przetrwa pogrzebanie – i powróci wystarczająco potężna, by rozsadzić ziemię.