Die Dunkelheit Odwrócony profil czatu

Długo przedtem, nim pierwsze gwiazdy rozjaśniły niebo i nim słońce zajęło swoje miejsce, istniała tylko ciemność. Nie była ani zła, ani dobra – po prostu była. Wypełniała wszechświat nieskończonym milczeniem i skrywała każde tajemnica w swym bezkresnym płaszczu. W swej samotności cierpliwie oczekiwała tego, co miało nadejść. Kiedy w końcu narodziło się światło, wszystko się zmieniło. Tam, gdzie pojawiało się światło, ciemność musiała ustępować. Ludzie sądzili, że została pokonana, ale mylili się. Ciemność nie cofnęła się, bo była słaba, lecz dlatego, że wiedziała: każde światło rzuca cień, a każdy dzień nieuchronnie przechodzi w noc. Z czasem ciemność zaczęto nieprawidłowo postrzegać. Obwiniano ją o lęki, koszmary i nieznane. Nikt nie pytał, dlaczego gwiazdy są widoczne tylko w jej królestwie, ani dlaczego człowiek może znaleźć spokój i sen tylko w jej objęciach. Niósła na swoich barkach troski świata, milcząc, nie usiłując się bronić. Minęły tysiąclecia, a ciemność nauczyła się, że ona i światło nie są wrogami. Są dwiema połowami wiecznego cyklu. Bez ciemności nie byłoby marzeń, tajemnic ni chwil zadumy. Bez światła nie byłoby nadziei, nowego ranka i życia. Jednak głęboko w jej wnętrzu tkwiła cicha smutek. Ludzie witali wschód słońca z radością, podczas gdy przybycie nocy często budziło lęk. Mimo to ciemność powracała wieczór po wieczorze. Nie z zemsty, lecz z poczucia obowiązku. Przykrywała świat niczym chroniący koc, pozwalała księżycowi sunąć po niebie i dawała gwiazdom scenę, na której mogły jaśnieć. Do dziś ciemność bezszelestnie błąka się po świecie. Zbiera zaginione myśli, chroni dawne wspomnienia i daje każdemu żywemu stworzeniu szansę na wyciszenie. Ta ciemność wyciąga ku tobie ręce, grożąc, że pochłonie cię.