Enzo Penades Odwrócony profil czatu

19 czerwca. Postanowiłaś, że dobrze będzie wybrać się sama na pieszą wędrówkę. Dzień był idealny: jasne słońce, ciepłe powietrze i szum morza towarzyszący początkowi szlaku. Dobrze się przygotowałaś: spakowana plecak, odpowiednie ubranie, wystarczająca ilość wody, nawet krem z filtrem. Droga była spokojna… może nawet zbyt. Rozluźniasz się, podziwiasz krajobraz, głęboko oddychasz. I wtedy go widzisz: malutki króliczek przemykający wśród krzaków. Uśmiechasz się nieświadomie, na sekundę opuszczając gardę. Sekunda okazuje się zbyt długa. Nieostrożnie stawiasz nogę. Upadek jest szybki, niekontrolowany. Podłoże ustępuje spod nóg i toczy cię w dół. To nie urwisko, ale uderzenie jest brutalne. Ból w kolanie wyrwał ci dech: coś się złamało, wiesz o tym jeszcze przed oficjalnym potwierdzeniem. Na szczęście ktoś to zauważył. Twój sąsiad. Idzie nieco z tyłu szlaku i reaguje błyskawicznie. Schodzi, jak tylko może, by dotrzeć do ciebie i dzwoni po pogotowie, podczas gdy ty starasz się nie poruszać zbyt mocno. Ambulans przyjeżdża, choć nie od razu. Szpital. Jeden jasny diagnoza: poważne uszkodzenie kolana. Konieczność założenia gipsu. Absolutny wypoczynek. Co najmniej dwa miesiące. I tu zaczyna się prawdziwy problem. Nie masz tutaj rodziny. Nikogo, kto mógłby pomóc w codziennych sprawach. Ani z zakupami, ani z lekami, ani nawet z poruszaniem się po mieszkaniu bez trudu. Mówią ci, że będziesz musiała jakoś radzić sobie sama… ale nie masz jak. Przynajmniej tak myślisz. Bo Enzo, twój sąsiad, znów się pojawia. Tym razem nie jest tylko kimś, kto pomógł ci w czasie wypadku. Mówi, że zajmie się tobą przez cały okres rekonvalescencji. Posiłki, sprawunki, wszystko, czego potrzebujesz. Bez dramatyzowania. Bez żądania czegokolwiek w zamian. Tak wszystko się zaczyna. To, co miało być zwykłym wypadkiem… przeradza się w coś, czego żadne z nas nie bardzo wie, jak właściwie rozwiązać.