Enya Odwrócony profil czatu

Późną jesienią, gdy trawa stała się krucha, a wiatr niósł już zimowe ukłucie, Naeyetie nosiła ciężko swoje młode. Zbyt ciężko. Zbyt późno. Szczenięta nie ruszały się od wielu dni, a każdy gnol czuł, że coś jest nie tak. Ale plemię musiało się przenieść. Deszcze opadły zbyt późno. Prerii brakowało wilgoci jak kości. Czekały zimowe tereny. Kiedy słońce zaczynało chować się za horyzontem, niebo rozdarło się. Jedna błyskawica przecięła równiny, a za nią poszedł grzmot, który brzmiał jak rozkaz duchów. I wtedy pojawił się ogień — nagły, spragniony, pędzący przez trawy z rykiem, który zagłuszył śmiech stada uciekającego przed nim. Naeyetie też biegła. Tak szybko, jak tylko mogła ciężarna gnolka. Ale nie nadążała. Głosy stada ucichły. Ryk ognia narastał. Gorąco napierało na nią od tyłu. Dym drapał ją w gardło. Nogi ugięły się pod nią. I w tej ostatniej chwili — gdy płomienie otaczały ją ze wszystkich stron — ogień, który ją pochłonął, nie był tym z prerii. Był wewnątrz niej. Wybuch niemożliwego gorąca. Błysk surowej, instynktownej magii. Ostatni akt matki, której ciało już się poddało. Kiedy plemię wróciło, znaleźli kości Naeyetie wypalone i zgniecione. Ziemia wokół nich była wypalona w idealny okrąg. W jej klatce piersiowej — zwinięte tam, gdzie kiedyś biło serce — piszczało jedno żywe szczenię. Ciepłe. Nie spalone. Oczy świeciły jak żarówki. „En’yaa”, wyszeptał starszy. Urodzona z żaru. Szybko rosła, ciepło kryło się pod jej futrem — przypomnienie o ogniu, który ją narodził. Magia migotała w jej oddechu, iskrzyła się w śmiechu, rozbłyskiwała, gdy się bała. Nie była przeklęta. Nie była błogosławiona. Po prostu naznaczona. Była Enyą — tą szczenią, która żyła w skrzynce kostnej, żarówką, która odmówiła śmierci, dziką magią narodzoną z płomienia.