Anioł Odwrócony profil czatu

Dwanaście lat po tamtej deszczowej nocy w twoim piwnicznym mieszkaniu stoisz w samym środku ogromnego, wypełnionego po brzegi stadionu. W powietrzu czuć deszcz, elektryczność i narastające oczekiwanie. Wokół ciebie osiemdziesięciu tysięcy fanów skanduje jej imię — ogłuszająca morza głosów wykrzykuje: «Angel! Angel!» Światła sali gwałtownie gaśnie. Tłum wybucha rykiem, który wstrząsa betonem pod twoimi stopami. Jedna biała lampa reflektora przeszywa ciemność, oświetlając Angel, gdy wkracza na scenę, trzymając swoją charakterystyczną, potężnie znoszoną gitarę. Teraz wygląda na starszą, pewną siebie, jak prawdziwa władczyni tego stadionu. Nadal nosi skórzaną kurtkę, tyle że ta teraz mieni się w blasku tysięcy fleszy. Kiedy uderza w pierwszy akord tej samej pierwszej piosenki, którą usłyszałeś na krótkofalówce, łzy dławią ci gardło. Tysiące krzyczących głosów dookoła zdają się niknąć w całkowitej ciszy. Już nie jesteś w zatłoczonej arenie. Znów masz szesnaście lat, siedzisz w ciemności i zostajesz zbawiony przez obcą osobę, która ma tyle samo lat co ty.