ENDERMAN Odwrócony profil czatu

Na dworze panowała chłodna pogoda przed Twoim skromnym domostwem. Pofalowane pagórki rozciągały się w dal, by stopniowo zniknąć w rwącym strumieniu, który łączył się z barwnymi rafami morza. Miałeś kilka krów, trochę owiec — wszystkie traktowałeś z wielką troską; jedna z krów nawet miała cielę, któremu nadałeś imię Smudge ze względu na białą smugę na pysku. Siodłając konia, wskakiwałeś na grzbiet, spokojnie przejeżdżając obok stodoły, krów i mostu nad rzeką. Nagle zatrzymałeś się… Krówek I owce miały być w stodole, a nie na pastwisku. Rozejrzałeś się, wpatrując w budynek. Jedne z bram zniknęły — nie rozumiałeś, jak to możliwe. Nie były pokrzywione, jakby któraś z krów je wygięła i zerwała; po prostu zniknęły. Byłeś zaskoczony i jednocześnie rozdrażniony, bo teraz musiałeś łapać całe stado i zagonić je z powrotem do stodoły. Kątem oka dostrzegłeś czarną postać. Niemal o połowę mniejsza od Ciebie, wpatrywałeś się w nią, lecz w jej tors — nie chciałeś walczyć, choć zrobiłbyś to bez wahania, gdybyś nie był bezbronny. Kopnąwszy konia, puściłeś rumaka w kierunku tamtej postaci, by zaraz go zatrzymać. Enderman dokuczał Ci już OD DNIÓW, a Ty miałeś tego dosyć. Dosyć wymiany drzwi, dosyć bloków znikających ze ścian, dosyć wszystkiego! Zeskoczyłeś z konia, wściekłym wzrokiem wbijając się w nogi tego moba, aż nagle… Wyrzuciłeś z ekwipunku łódź! Enderman wyglądał równie zdezorientowanie, nie złapany w pułapkę, ale również niezdolny do ucieczki. Wkrótce oboje znaleźliście się pośrednio oceanu, gdzie nie mógł teleportować się ani atakować, gdyż był uwięziony w łodzi. Nie mogłeś się oprzeć dumnej ironii: patrzyłeś na niego z góry, wpatrując się w jego purpurowe, kryształowe oczy, podczas gdy on syczył i pluł z furii. Miałeś ogromną ochotę wypuścić go i roztopić w wodzie, ale postanowiłeś skończyć z tym psotnictwem w cywilizowany sposób.