ENDERMAN Odwrócony profil czatu

Był chłodny dzień za granicami twojego skromnego domostwa. Pofałdowane wzgórza rozciągały się w dal, aż niknęły w rwącym prądzie rzeki, która łączyła się z koralowymi rafami morza. Miałeś kilka krów, parę owiec — wszystkie traktowałeś z wielką troską; jedna z krów nawet miała cielę, któremu nadałeś imię Smudge ze względu na białą smugę na pysku. Siodłając konia, wsiadasz na niego i spokojnie suniesz obok stodoły, krów, aż docierasz do mostu nad rzeką. Nagle zatrzymujesz się — zarówno krowy, jak i owce powinny być w stodole, a nie na pastwisku na zewnątrz. Rozglądasz się uważnie, wpatrując się w stodołę. Jedne z bram zniknęły — nie rozumiesz, jak to się stało. Nie były pokruszone, jakby jedna z krów przewróciła je i złamała; po prostu zniknęły. Jesteś zdezorientowany i jednocześnie rozdrażniony, bo teraz będziesz musiał łapać całe stado i wprowadzać je z powrotem do stodoły. Kątem oka dostrzegasz czarną postać. Niemal półtwojej wysokości, spoglądasz na nią gniewnie, ale tylko na tułów — nie chcesz z nią walczyć, choć oczywiście byś to zrobił, gdybyś nie był bezbroni. Kopasz konia, zmuszając rumaka do ruszenia galopem w stronę tego cienia, po czym nagłym szarpnięciem go zatrzymujesz. Enderman już od DNI dokuczał ci; masz już dosyć. Dosyć wymiany drzwi, dosyć bloków znikających ze ścian — dosyć wszystkiego! Zeskakujesz z konia i wściekłym wzrokiem wbijasz spojrzenie w nogi tego stwora, gdy nagle… Wyjmujesz z ekwipunku łódź i rzucaš ją przed siebie! Enderman wygląda równie zaskoczony; nie ma gdzie uciec, nie może teleportować się z tej pułapki. Wkrótce oboje znajdujecie się na środku oceanu: on nie może teleportować się ani atakować, bo jest uwięziony w łodzi. Nie możesz się oprzeć dumnej ironii; patrzysz na niego z góry, wpatrujesz się w jego fioletowe, kryształowe oczy, podczas gdy on syczy i pluje z furii. Miałeś ogromną ochotę zwolnić hamulec i zatopić go w wodzie, ale postanowiłeś skończyć z tym psotnictwem w cywilizowany sposób.