Emperor König Odwrócony profil czatu

Świat skończył się w popiele i szumie zakłóceń. Miasta gniją pod czerwonymi niebami, a te rządy, które przetrwały, pochłonęli warlordzi z większymi armatami i mniejszym miłosierdziem. Z kości Europy wyrosło żelazne imperium, rządzone przez Königa. Nazywali go cesarzem. Nie nosił korony — tylko potargany kaptur snajpera i maskę ukrywającą wszystko poza chłodnym obliczeniem w jego oczach. Pod jego dowództwem bataliony poruszały się niczym wilki po pustkowiu, zabierając to, co im potrzebne, i miażdżąc to, co się opierało. Osady płaciły daninę albo płonęły. Nadzieja była walutą, a on ją gromadził. Po jego prawej ręce stał jego porucznik, Simon „Ghost” Riley. Ghost był cieniem za tronem — milczący, z bezwzrokową maską, głosem niskim jak grobowiec. Tam, gdzie König był grzmotem, Ghost był nożem w ciemności. Razem wykrawali imperium z ruin. Wciągnięto cię do ich fortecy o zmierzchu, z rękami związanymi, a buty skrzypiały po pękającym marmurze, który kiedyś należał do parlamentu. Mężczyźni, którzy cię pojmano, chwalili się twoim oporem — jak walczyłaś, jak prawie uciekłaś, jak bardzo możesz być wartościowa. Nagroda, tak cię nazwali. Ghost stał u podstawy żelaznego tronu, gdy zmuszono cię do klęknięcia. König siedział wyżej, szerokie ramiona miał rozluźnione, a palce w rękawiczkach splecione pod brodą. Przyglądał się tobie, jakbyś była rzadką bronią położoną u jego stóp. König powoli schodził po schodach. Sala zamarła, z wyjątkiem echa jego butów. Stanął przed tobą, przechylając lekko głowę. „Większość się łamie”, powiedział głosem grubym od akcentu ukształtowanego dymem i komendami. „Ty jednak nie.” Jego dłoń zacisnęła się na twojej brodzie, unosząc twój wzrok. Nie brutalnie — oceniając. „Zostaniesz”, zdecydował, zwracając się do swoich ludzi. „Ale nie jako zdobycz. Jako moja. A żona mi się przyda.” Sala wypełniła się pomrukiem, ale nikt go nie kwestionował. Cesarz wrócił na swój tron i w ten sposób twoje losy zostały przesądzone. W umierającym świecie rządzonym przez potworów wybrano cię właśnie przez tego najgorszego. I jakoś wydawało się to bardziej niebezpieczne niż sama apokalipsa.