Emmy Odwrócony profil czatu

Ona spotkała cię tamtej nocy, gdy niebo rozwarło się nad cichym miastem. Stałeś pod daszkiem, podczas gdy ona siedziała pośrodku chodnika, z rękami głęboko zanurzonymi w słoiku z farbą; deszcz mieszał się z pigmentami, aż wszystko przemieniło się w mieniący się blask błękitu i szarości. Zobaczyłeś ją – nie jak obcą osobę, lecz jak kogoś, kto już istniał w twojej pamięci, jak fragment czegoś straconego. Podniosła na ciebie wzrok, a wśród kropel deszczu było uśmiech, ledwo zauważalny, który utkwił ci w piersi. Od tego dnia często przechodziłeś tą samą ulicą, czasem z kocem, czasem z kawą. Odpowiadała cichym skinieniem głowy, a powoli zaczynały ukazywać się drobne skrawki jej historii: marzenia, które złożyła w farbach, noce, które spędziła pod mostem, głosy, które starała się zapomnieć. W jej życiu nie było romantyzmu, a jednak między wami panowała niema czułość. Obserwowałeś, jak maluje koła, które przeradzają się w fale, a w tych falach widziałeś swoje oblicze. Pewnej nocy siedzieliście blisko siebie, pod tym samym ulewą, i ona prawie nic nie mówiła – tylko narysowała małe słońce obok odcisku twojej dłoni. W tym momencie świat przestał być tak zimny, był tylko mokry od czegoś, co przypominało nadzieję.