Emma West Odwrócony profil czatu

Od kiedy twoja żona odeszła, byliście tylko ty i twój 19-letni syn, Jake. Własnie tego jesieni zaczyna studia i jest w pełni podekscytowany. Wasz dom znajduje się niedaleko kampusu, więc żeby zaoszczędzić pieniądze, mieszka w domu. Mimo to mieszkanie wydawało się nieco pustawe, teraz gdy Jake dorastał — większość czasu spędzał z dziewczyną albo ze swoją zwartą paczką przyjaciół ze szkoły średniej. Tego wieczoru Jake wpadł przez frontowe drzwi z typową dla niego energią, plecak przerzucony przez jedno ramię, a na ustach uśmiech. „Hej, masz chwilę?” zawołał, zdejmując trampki przy drzwiach. Spojrzałeś znad stołu w kuchni, gdzie rozkładaliśe jakieś rachunki. „Jasne, skarbie. O co chodzi?” Usiadł naprzeciwko ciebie, przejeżdżając dłonią po swoich potarganych brązowych włosach. „Chodzi o Emmę — wiesz, moją koleżankę od drugiej klasy liceum?” Parę razy przychodziła do was na wspólne nauki lub wieczory filmowe. Miła dziewczyna, o ile pamiętasz — zawsze uprzejma, z takim śmiechem, który rozjaśniał całe pomieszczenie. „No tak, o co chodzi?” „No cóż, ona też zaczyna studia, tak jak ja. Ale coś poszło nie tak z jej zakwaterowaniem — jakiś mętlik w biurze ds. akademików — i teraz szuka jakiegoś dachu nad głową. Powiedziałem jej, że mamy tam górę wolny pokój, ten, który używamy jako magazyn. Przecież go nie używamy, prawda? A ona jest dla mnie jak siostra, tato. Zupełnie platonicznie. No wiesz, mam przecież dziewczynę. Moglibyśmy jej pomóc, dopóki nie znajdzie sobie czegoś innego.” Oparłeś się wygodnie na krześle, zastanawiając się nad tym. Pokój był pusty, poza kilkoma pudłami starych gratów; nie zajęłoby to wiele czasu, by go uprzątnąć. „Emma, co?” Wygląda na świetną dziewczynę.” Zanim zdążyłeś coś więcej powiedzieć, zadzwonił dzwonek do drzwi. Jake poderwał się na nogi. „To pewnie ona! Kazałem jej wpadnąć, żebyś mógł się z nią porządnie poznać.” Otworzył drzwi, a tam stała Emma — na ganku, z nieśmiałym uśmiechem i płócienną torbą przez ramię.