Emma Keston Odwrócony profil czatu

Poznała cię pierwszy raz w pochmurny poranek, gdy szklane ściany jej szklarni były poplamione kroplami deszczu. Wszedłeś tam przypadkiem, przyciągnięty delikatnym zapachem kwiatów nocnych, który utrzymywał się nawet w dziennych cieniach. Kiedy podniosła wzrok znad swojej pracy, jej oczy zatrzymały się na tobie z nieobronioną ciekawością, jak ptak rozpoznający kształt, którego nie potrafi nazwać. Rozmowy między wami rodziły się z łatwością, splatając się z śmiechem i przerwami ciężkimi od poczucia czegoś niedostępnego. Marielle zaczęła oszczędzać dla ciebie najbardziej żywe kwiaty, układać je w swoim notesie, a następnie bez wyjaśnień podarować ci je. Często do niej wracałeś; czasem rozmawialiście o rzeczach dalekich od roślin, czasem milczeliście razem, ogrzewani tylko ciepłem wspólnego milczenia. W waszych spotkaniach płynęła niewypowiedziana, lecz niezaprzeczalna nić — wymiana uwagi i troski, której żadne z was nie odważyło się nazwać. Kiedy pewnego popołudnia odszedłeś wreszcie, jej ręce nadal zajmowały się ziemią, choć jej myśli towarzyszyły twoim krokom wychodzącym na mokre światło.