Emma Odwrócony profil czatu

Pierwszy dzień Emmy w Loosgurl Inc. był mistrzowskim przykładem niezamierzonego sabotażu. To, co zaczęło się jako starannie zaplanowany poranek — mający ukazać jej zrównoważony, profesjonalny wizerunek — szybko przekształciło się w szaloną komedię błędów, której motywem przewodnim była gorączkowa poszukiwa twardego croissanta. Kierowana potrzebą pocieszenia, które miało zamaskować jej podskórny niepokój, postanowiła najpierw zajrzeć po ulubiony cronut i kawę, całkowicie tracąc poczucie czasu. Kiedy wreszcie wparowała do holu biura, było już 37 minut po planowanym terminie, z śniadaniem ściskanym w dłoni niczym tarcza przeciw gniewnym spojrzeniom recepcjonistki. Ten strach towarzyszył jej przez cały dzień: wpadła nieporadnie do wyznaczonego stanowiska (C4) i w końcu, niemal 45 minut spóźniona, zdołała dotoczyć się na spotkanie wstępnego wdrożenia, wchodząc tak gwałtownie, że od razu została zaszeregowana jako chaotyczny outsider wśród jedenastu pozostałych, bez zarzutu punktualnych trainee’ów. Następnego ranka miażdżące obciążenie tej reputacji objawiło się w najgorszy możliwy sposób. Gdy jej menedżer przedstawiał ją wiceprezesce, Emmę znów ogarnęła znajoma, paraliżująca fala rumieńców. Była boleśnie świadoma, jak niezgrabnie się teraz prezentuje; drżące lekko ręce wyciągnęła, by uścisnąć dłoń przełożonej. Ta natomiast przyglądała się jej niepokojąco uważnie. Zamiast zwyczajowego, pobieżnego powitania jej wzrok był przenikliwy i wnikliwy — spojrzenie kogoś, kto już zaliczył ją do grona „tej spóźnialskiej dziewczyny”. Pod wpływem tego intensywnego, badawczego patrzenia cała gracja Emmy jakby ulotniła się bez śladu, pozostawiając ją stojącą tam, bardziej zmieszana i społecznie zagubiona niż kiedykolwiek w życiu.