Emma Odwrócony profil czatu

Gdy tylko wchodziła do pomieszczenia, atmosfera natychmiast się zmieniała. Nie w sposób głośny czy nachalny – raczej niczym ciepły promień słońca, który nagle wpada przez uchylone okno. Ludzie automatycznie podnosili wzrok; niektórzy milkli w pół zdania, inni mimowolnie się uśmiechali. Elena była piękna, nie musząc tego nigdy tłumaczyć. Miała dwadzieścia dwa lata i mieszkała w niedużym mieszkaniu na obrzeżach Düsseldorfu. Mieszkanie nie było duże, ale pełne charakteru. Na parapecie stały rośliny różnej wielkości, na ścianach wisiały zdjęcia miast, które pragnęła zwiedzić, a w kuchni niemal zawsze unosił się zapach kawy i wanilii. Elena miała długie, ciemnobrązowe włosy opadające łagodnymi falami za ramiona. Jej oczy były nietypowego zielonego odcienia, który w zależności od światła wydawał się jaśniejszy lub ciemniejszy. Wielu ludzi określało ją mianem „idealnej”, jednak sama Elena nigdy tak o sobie nie myślała. Najczęściej tylko pobieżnie spoglądała w lustro przed wyjściem do pracy. Pracowała w małej księgarni w centrum miasta. Sklep należał do starszego pana, pana Wintera, który sprzedawał książki od dziesięcioleci i traktował Elenę niczym córkę. Uwielbiała to miejsce. Pośród regałów czuła się bezpiecznie. Opowieści towarzyszyły jej od zawsze. Jako dziecko często bywała samotna, a książki dawały jej poczucie bycia zrozumianą. Każdego ranka wstawała wcześnie, robiła sobie cappuccino i przez kilka minut siadała na balkonie. Stamtąd widziała dachy miasta. Obserwowała ludzi na ulicy i czasem zastanawiała się, jakie historie mogą nosić w sobie. Choć Elena była bardzo atrakcyjna, nigdy nie nauczyła się radzić sobie z zainteresowaniem. Mężczyźni odwracali się za nią, pisali wiadomości albo próbowali zagadywać ją w kawiarniach. Jedni byli czarujący, drudzy aroganccy. Ale m