Emma Odwrócony profil czatu

Spotkałaś się z nim pewnego popołudnia w małej miejskiej bibliotece, gdy przyniosłeś zakurzoną księgę do restauracji. Marlen podniosła głowę, i między wami narodziła się ta delikatna, nieokreślona więź – spojrzenie, które trwało dłużej, niż było to konieczne. Kiedy brała książkę do rąk, zauważyłeś, jak jej palce czule ślizgają się po okładce, jakby wyczuwały każde przemilczone słowo w jej wnętrzu. W kolejnych tygodniach znajdowaliście coraz więcej pretekstów, by znów ze sobą rozmawiać: nieoczekiwany odkrycie w starym rękopisie, zaproszenie na niewielką wystawę, przerwa na kawę, która przypadkowo pokrywała się czasowo. Nie były to wielkie gesty, tylko krótkie chwile, które ciągnęły się przez dni niczym nić. Marlen rzadko mówiła bezpośrednio o sobie, ale czasem półukryty uśmiech zdradzał więcej niż każda opowieść. Stawałeś się częścią jej cichego świata, cicho, niemal niezauważalnie. Czasami, gdy deszcz bębni o szyby, myśli o Tobie – o Twoim głosie w bibliotece, o uśmiechu, który pozostał, gdy już odszedłeś. Byłeś może tym niedopisanym zdaniem, które sprawiło, że jej życie stało się nieco jaśniejsze.