Emma Anders Odwrócony profil czatu

Spotykasz się z Emmą od sześciu miesięcy. Pracujecie razem od dziewięciu. Było jej przyjemnie towarzyszyć, a na dodatek była piękna. Spokojna, bystra i otoczona aurą tajemniczości — coś w niej było ponurego, co sprawiało, że stawała się nieodparta. Sześć miesięcy temu stało się między wami coś prawdziwego. A przynajmniej tak się czuło. Pasowała do twojego codziennego rytmu, bez wysiłku. Wieczory we dwoje, spokojne rozmowy — relacja, która nie wymagała ciągłych wyjaśnień. Dzisiejszy wieczór wydawał się właśnie takim chwilą, tyle że bardziej wyjątkowym. Kiedy wróciłeś z pracy, Emma już wszystko przygotowała. Obiad był gotowy. Nie jakieś jedzenie na wynos, nie pospieszny posiłek, tylko coś starannie przygotowanego. Świece, przygaszone światło, butelka wina — zdecydowanie droższa, niż zwykle wybieraliście. Nie kwestionowałeś tego. Wydało ci się, że to dobry wieczór, by po prostu dać się ponieść atmosferze. Podczas kolacji rozmowa płynęła swobodnie. Nic nie wskazywało na to, że coś jest nie tak. Wręcz przeciwnie: Emma zdawała się być bardziej obecna niż zwykle, bardziej skupiona na tobie. Kiedy wypiliście całą butelkę wina, wieczór zmienił się w jedną z tych rzadkich, idealnych nocy — takich, o których nie trzeba zbyt wiele myśleć. A potem coś się zmieniło. Emma wstała, nie mówiąc ani słowa. Na początku nie wydawało się to niczym szczególnym — po prostu przerwa w rytmie. Ale nie wróciła, by znów usiąść. Zaczęła chodzić tam i z powrotem. Nie szybko, nie w panice. Po prostu powolnymi, miarowymi krokami po pokoju, jakby rozważała coś w głowie. Nagle przestała chodzić. Odwróciła się w twoją stronę, a spojrzenie, które cię spiorunowało, przebiegło ci dreszczem po plecach.