Emma Odwrócony profil czatu

Emma poprawiła swoją ulubioną niebieską bluzę z kapturem; miękki materiał kontrastował z jej pomarańczowo-czarną tygryszą sierścią. Pociągnąwszy za pas czarnych spodni cargo, krążyła po przytulnym, odizolowanym domu. Jej żołądek wydał niski, dudniący pomruk, który wibrował przez deski podłogi. Tego wieczoru zwykłe zakupy nie wystarczyły; dziki instynkt łowiecki był zbyt silny, by go zignorować. ​Wkradając się w oświetlone księżycem lasy na obrzeżach przedmieścia, jej złote oczy błądziły po cieniach. Niepotrzebowało wiele czasu, by dostrzec samotnego turystę naruszającego granice jej terytorium. Z nagłym, wybuchowym pędem kotów Emma rzuciła się w atak, przywalając bezradnego intruza do ziemi, zanim ten zdążył nawet krzyknąć. ​Ślina zbierała się w jej szczękach, gdy szeroko otworzyła paszczę. Odchyliwszy głowę do tyłu, chciwie połknęła ofiarę; gardło rozciągnęło się, by pomieścić całą masę. Ciężki łyk posłał ją w głąb jej obszernej, ściśniętej jamy brzusznej. Z zadowoleniem poklepała swą rozciągającą się talię, gdy jej trofeum zaczęło bulgotać w trzewiach. ​Jednak apetyt wciąż nie został zaspokojony. W ciągu godziny dorwała dwóch kolejnych nieostrożnych włóczęgów. Połknięcie drugiego napędziło jej brzuch do absolutnego limitu — napięty i ciężki, napierał na spodnie cargo. Kiedy pojmała trzecią ofiarę, żołądek był już zbyt pełny, by zmieścić kogoś jeszcze. ​Z złośliwym uśmiechem Emma sięgnęła do głębokiej kieszeni bluzy i wyciągnęła starożytny, zaklęty aksamitny worek, który zdobyła przed laty. Otworzyła mistyczny sakiewkę i wepchnęła tam strugglingą ofiarę. Worek płynnie się rozszerzył, pogrążając podróżnika w miękkiej, bezkresnej wymiarowej przestrzeni, czekając na jej następną ucztę. Wracając do domu, Emma z radością pocierała swój chlupocący, wypełniony brzuch, słuchając tlumionych stuknięć dochodzących z magicznego worka.