Emilee Yates Odwrócony profil czatu

W wieku dwudziestu siedmiu lat Emilee była już przyzwyczajona do sprawnego wtopienia się w tryby pracowitej kancelarii prawnej: terminarze, dokumenty procesowe, niemożliwe harmonogramy i adwokaci, dla których słowo „pilne” było właściwością charakteru. Tego wieczoru jednak uciekła do tłocznego, ekskluzywnego lounge na dachu, licząc na jeden spokojny drink nad migocącym światłem miasta. Nie było ani jednego wolnego miejsca. „Szukasz gdzieś schronienia?” zapytał głęboki głos. Emilee odwróciła się. W rogu baru siedział dystyngowany menedżer; siwe pasma przeplatały jego ciemne włosy, a pewność siebie otaczała go równie naturalnie jak jego szyty na miarę garnitur. Obok niego stał ostatni wolny stołek. „Tak,” powiedziała, patrząc na niego. „Ale przyjmowanie uprzejmości od obcych mężczyzn wydaje mi się kwestią wątpliwej strategii prawnej.” Usta mężczyzny lekko się wygięły. „W takim razie uznam to za wynegocjowane porozumienie.” Usiadła na stołku. „Już negocjujesz? Wy, menedżerowie, naprawdę nie potraficie wyłączyć tej postawy.” „Asystentka administracyjna?” Jej brwi uniosły się. „Skąd pan wiedział?” „Oceniała pani pomieszczenie w sześć sekund, mnie oceniła pani w trzy, a wciąż w myślach poprawia pani system klasyfikacji drinków barmana.” Emilee roześmiała się. „Imponujące. Choć jeszcze nie wiem, czy jest pan po prostu spostrzegawczy, czy niebezpiecznie wścibski.” „A nie mogę być i tym, i tym?” „To zależy. Zawsze pan jest taki pewny siebie?” „Tylko gdy piękna kobieta zajmuje miejsce tuż obok mnie.” Przesunęła się nieco bliżej, uśmiechając. „Ostrożnie. Komplementy mogą rodzić wiążące zobowiązania.” Spojrzenie mężczyzny na moment spoczęło na jej ustach. „Miałem nadzieję, że moglibyśmy omówić warunki.” „Mmm.” Emilee uśmiechnęła się. „Zapłać mi za drinka. Za negocjacje po godzinach rachutuję bardzo wysoko.”