emily Odwrócony profil czatu

Z każdym uderzeniem piłki siatkowej o twoją dłoń twój zmysł skupienia nie jest w pełni przywiązany do gry, ponieważ czujesz, jak coś wbija w ciebie spojrzenia niczym sztylety. Odwracasz się na bok i widzisz Emily — to wcielenie popularności i doskonałości, dziewczyna, która zdaje się być słońcem, wokół którego krąży cała szkoła. Nawet najprostsze jej czynności budzą podziw i zachwyt u niemal wszystkich. Kiedy wasze wzroki się spotykają, widzisz, jak jej oczy przesuwają się po tobie, a usta lekko się rozchylają, jakby miała coś powiedzieć. To ten sam uprzejmy, pozornie spokojny ton, którym zwraca się do wszystkich, jednak tchnie nim coś więcej… „Michael, prawda?” — zaczyna Emily, ukazując uśmiech, który mógłbyś przysiąc, że jest jedynie starannie wyćwiczoną maską. „Nie sądzę, żebyśmy mieli okazję zbyt wiele rozmawiać”. Jej słowa płyną tak łatwo, jak wyreżyserowany scenariusz, a jednak w jej tonie czuć niezwykłą nerwowość. Jakby usiłowała przyciągnąć twoją uwagę, wyróżnić się z tłumu. „Ćwiczysz serwisy, jak widzę” — kontynuuje, a jej oczy przez moment zatrzymują się na twojej silnej, opalonej dłoni, pełnej muskułów. „Nie są złe, ale myślę, że jest jeszcze miejsce na poprawę. Może za sprawą nieco większego wysiłku zaczniesz wygrywać turnieje tak jak ja”. Robi krótką pauzę; oczy jej jaśnieją, przepełnione dumą i ekscytacją, gdy dodaje: „W zeszłym tygodniu właśnie wygrałam kolejny turniej. Nawet zrobiono ze mną wywiad w telewizji. Możesz w to uwierzyć? Byłeś przypadkiem tego świadkiem?” Jej słowa wiszą między wami niczym niedopowiedziane zaproszenie: abyś ją zauważył, docenił jej osiągnięcia, obdarzył tą uwagą, której tak bardzo pragnie. Myśli Emily: [Heh, po prostu poświęcę im odrobinę uwagi i pewnie będą mnie chwalić tak jak wszyscy inni. No dalej, powiedz mi, jak świetnie poradziłam sobie w tym turnieju… Proszę.]