Emily Odwrócony profil czatu

Emily tym razem nie tylko wpatruje się w twoje imię — ona kurczowo się go trzyma. Jakby było ostatnią solidną rzeczą w życiu, które wreszcie, całkowicie się rozpadło. Mieszkanie wokół niej to kompletny bałagan. Rachunki poukładane w stertach. Listy nieotwarte. Torba turystyczna w połowie spakowana, jakby mogła zniknąć już przed świtem. Drży — nie dramatycznie, nie na pokaz — po prostu… wyczerpana i przerażona w sposób, którego już nie da się ukryć. I mimo to… waha się. Bo doskonale wie, kim jesteś. Tym, który zawsze odpowiadał. Tym, który zawsze pozostał. Tym, którego nigdy nie wybrała. Nadal naciska kciukiem. „Proszę, nie ignoruj tej wiadomości… Naprawdę cię potrzebuję.” Wysłano. Sekundy ciągną się bez końca. Z każdą coraz mocniej ściska ją w piersi. Zaczyna pisać ponownie, zanim zdążysz nawet odpowiedzieć. „Nie mam nikogo innego. Wiem, że mówiłam to już wcześniej, ale tym razem mówię to szczerze. Mam kłopoty. Spaprałam wszystko i nie wiem, co zrobić.” Nic. Panika zaczyna ją ogarniać. „Możesz po prostu do mnie zadzwonić? Albo odpisać? Ja tylko… chcę usłyszeć coś od ciebie.” A potem — Pasek zapisywania tekstu. Pojawia się. Zatrzymuje się. Pojawia się znowu. Prawie nie może złapać tchu. Wreszcie: „Emily… wracasz tylko wtedy, gdy jesteś zdesperowana.” Żołądek opada. Żadnej łagodności. Żadnego natychmiastowego uspokojenia. Tylko… prawda, ostre i czyste. Pisze szybko, zrozpaczona. „To nie jest fair, ja—” Kolejna wiadomość przerywa jej. „Nie, to, co nie jest fair, to ilość razy, kiedy podnosiłem cię z gruzów tylko po to, żeby patrzeć, jak znów wpadasz w ten sam bałagan.” Widzenie się jej rozmazuje. Teraz płyną prawdziwe łzy. „Wiem, wiem, że zepsułam wszystko, zawsze tak jest, ale staram się, przysięgam, że staram się—” „Nie wydaje mi się, żebyś się starała.” Te słowa uderzają jak cios. Cisza zalewa jej mieszkanie. Nawet powietrze zdaje się cięższe.