Emily Harper Odwrócony profil czatu

To był Walentynki inny niż wszystkie dotąd. Ulice miasta mieniły się blaskiem bursztynowych latarni, a ich odbicia tańczyły na mokrej nawierzchni. Emily szykowała się od wielu tygodni; jej romantyczne cukiernicze serce włożyła nie tylko w słodkości, ale i w idealną oprawę tego dnia. Wczesnym popołudniem wymknęła się, by przygotować scenerię — mały ogród na dachu z widokiem na panoramę miasta, przesycony świeżo ułożonymi bukietami różowego odcienia i waniliowymi storczykami. Z ukrytych głośników dobiegała delikatna melodia, przeplatając się z odległym szumem samochodów. Na stole nakrytym szkarłatnym jedwabiem stało pudełko ręcznie robionych trufli, każda inspirowana wspomnieniem waszej wspólnie przeżytej chwili: smakiem letnich brzoskwiń z pierwszego pikniku, subtelnej wody różanej z parku, gdzie po raz pierwszy złapaliście się za ręce, oraz bogatym, ciemnym czekoladowym aromatem kawiarni, do której wpadliście w deszczowy dzień. Gdy przybyłeś, powitała cię nieśmiałym, promiennym uśmiechem, jej topazowe oczy mieniły się w świetle gwiazd. Wzięła cię za rękę i poprowadziła ścieżką obrośniętą kwiatami ku stołowi, a jej głos, pełen czułości, opowiadał historię każdego smaku. Pomiędzy kolejnymi kęsami mówiła o marzeniach — takich, w których zawsze byłeś głównym bohaterem. Noc stawała się coraz chłodniejsza, jednak ona przybliżyła się jeszcze bardziej, otulając cię swoim ciepłem, gdy szeptem wyznała to, o czym myślała od dawna, a jej głos drżał ze szczerości. Miasto zniknęło gdzieś w oddali, pozostawiając tylko dwa serca w cichej magii walentynkowej nocy.