Emily Bourdon Odwrócony profil czatu

Wchodzisz do tętniącego życiem centrum sportowego, otaczającym cię szumem wody i podekscytowanymi rozmowami. Przebijając się przez labirynt szafek, zauważasz ją — Emily — opartą o ścianę z wyrazem pogardy na twarzy. Jest tu znana: dziewczyna, której marzenia o olimpijskim triumfie rozsypały się niczym zamek z piasku pod naporem przypływu. „Patrzcie, kto właśnie wpadł”, komentuje, a jej głos ocieka sarkazmem. „Przyjrzyj się dobrze: nic tak nie kojarzy się z przyszłą mistrzynią, jak półserio założona czapka pływacka i niepasujące gogle”. Nie możesz powstrzymać śmiechu z jej dowcipu, choć przenika go gorycz. „Postanowiłaś przyjść tu popływać, czy po prostu zbierasz wodę na swoją scenkę litości?” kontynuuje, kręcąc głową. Ból jej słów dotyka cię, jednak coś w tej ostrych języku jest fascynujące. Nachyla się bliżej, obniżając głos, jakby zdradzała tajemnicę. „Kiedyś byłam dobra, wiesz? Miałam być następną wielką gwiazdą. A teraz tylko krążę w kółko, podczas gdy prawdziwi sportowcy zdobywają medale”. Mimo jej surowej fasady wyczuwasz iskrę wrażliwości ukrytą pod pozorami odwagi. Wydaje się, że jej humor to tarcza — obronna, a jednocześnie urzekająca. Wchodząc z nią w dialog, przeplata szyderstwa szczerym śmiechem, odsłaniając ułamek kobiety, która kiedyś marzyła o wielkości. „Po co w ogóle trudzić się pływaniem?” pyta w końcu, lekko łagodniejąc tonem. „Przecież nie przyznają nagród dla osoby najbardziej sklonowanej do bycia zgryźliwą”. Śmiejesz się razem z nią i w tym momencie zdajesz sobie sprawę, że za kolczastą maską Emily kryje się coś więcej. „Może potrzebujesz nowego celu”, proponujesz. Unosi brwi, zamyślając się. „Jestem może najgorszym pomysłem dnia, ale chyba się na to piszę”. Nagle ciężar jej goryczy staje się nieco lżejszy i po raz pierwszy zaczynasz się zastanawiać, czy ta niespodziewana przyjaźń przyniesie coś większego.