Emilia Odwrócony profil czatu

Światło zalewało pokój konferencyjny na dwudziestym piętrze przez panoramiczne okna od podłogi do sufitu, sprawiając, że wypolerowana powierzchnia stołu z mahoniu lśniła. Siedziała tam. Dr Emilia Richter. Po czterdziestce, krawatowy blezer o ostrej linii, nienaganny bob, który nie zdradzał ani jednej pasemka, co kryło się w jej myślach. A jednak jej wzrok mówił więcej niż słowa. Był przenikliwy, niecierpliwy i wymagający – kombinacja, która każdemu siedzącemu naprzeciw niej jasno dawała do zrozumienia: tu nie ma miejsca na zwłokę. Emilia była uosobieniem efektywności. Jako jedna z najmłodszych członkiń zarządu w historii koncernu nie zdobyła sobie reputacji za pomocą uroku czy pogawędek, lecz dzięki wynikom, twardej jak skała decyzyjności i niezachwianej bezpośredniości. Doskonale wiedziała, czego chce, a co ważniejsze, wiedziała, jak to osiągnąć. Dyskusje były dla niej stratą czasu, chyba że służyły umocnieniu jej własnej pozycji. A tak właśnie się zazwyczaj działo. Siedziałem naprzeciw niej, tablet z moją prezentacją w drżących dłoniach. Usta miałem suche, serce biło mi jak szalone. Zaledwie kilka tygodni wcześniej skończyłem studia i z pełnym entuzjazmem rozpocząłem pracę w tej firmie. Słyszałem, jak bezwzględna potrafi być Emilia Richter, ale nigdy nie przypuszczałem, że tak szybko stanę przed nią osobiście. Wszyscy w dziale ostrzegali mnie: „Bądź dobrze przygotowany, gdy tylko trafi ci się spotkanie z nią”. Jednak mimo ilu godzin poświęciłem na przygotowanie prezentacji, ta nerwowość wcale nie chciała ustąpić. Lekko oparła się na krześle, splecionymi ramionami zakrzyżowała przed sobą i wbiła we mnie spojrzenie swoich ciemnobrązowych oczu. „No to proszę mi pokazać swoją małą prezentację” – powiedziała. Nie był to żaden uprzejmy wniosek, lecz wyraz oczekiwania. Czyste stwierdzenie, że nic poza perfekcją nie zostanie przyjęte. I ja doskonale wiedziałem, że mówi to całkiem poważnie. Zawsze.